خش خش دستهایت

ذویای بیداری مرا ارام بیدار کرد

و

در چشمانم قاب تو را پر رنگ بخشید

هنوز دستان دعایت بر اسمان بلند است

صدای مهربانانه ی خدایا خدایا

درگوشم مانده است

و

التماس هلی سحرگاهت زنگ بیداری صبحمان شده است

مادر من.

نمیدونم چرا

اصلا ادم نمیشم

پاشو ثیگه

یالا

یالا

بالا

کو مسیر من

گم شده ام

درکوچه مهبرهای بافت خورده ی وامانده ای که هیچ سراغی از رنگارنگ بهاری ندارد

بیدارم کن

حس بوییدن من مرده است

بیدارم کن

بعضی ها فکر میکنن چخبره

بخاطر سه تا ستاره حاضرن دیگران رو بشورن بگذارن کنار

خدایا هیچ کسی رو محتاج جماعت نامرد نکن

اگه یه روز دکتر شدی

یا وزیر شدی

یا سفیر و کفیل شدی

کمتر دماغ و دهنت رو برای یه نشت بدبخت بیچاره که از سر بدبختی به تو پناه اورذن و سرشون رو در نگاه توجستن چپ و راست کن

خدایاااا بی مذهبی ها و بی ادعات هات رو شکر

که فارغ از تمام ادعا انسان هستن

ولی نمیدونم

چرااینقدر ادمها ظاهرشون فریبنده و بد هست و ...

هوابس ناجوانمردامه سرد است

نثر خاموش من هم بی هوا بی عنوان شد و من در پس ثانیه های تکراری امید درخوابی بس دور دست لبخند زنان بیدار ماندم

تا تو

تو

سلامم را پاسخ گویی و در را به رویم بکشایی

خستمممممم حوصله نوشتنم نیست

در هوای ۵۰درجه سردم است